Даруй мне, Снежная Каралева!

Другі дзень Вясны. Нягледзячы на холад і зацягнуўшуюся хваробу, прырода ўсё ж бярэ сваё, аптымістычнымі кроплямі або цэлымі патокамі лье ў душу аднаўленне, запускаючы новы віток развіцця. Калі двое закаханыя адзін у аднаго, гэта заўсёды прыкметна. Ён глядзіць на яе, яна – на яго, прагны погляд кранае вусны і тоне ў вачах. Нават калі няма яшчэ паміж імі блізкасці, яны імкнуцца ўвайсці ў асабістую прастору адзін аднаго, нібы дакранаючыся душамі. Нейкая таямнічая, непадуладная законам сіла захапляе іх у свой палон, і вось ужо для іх навокал нікога не існуе, толькі яны ва ўсім свеце…
"Гармоны бушуюць", - кажа народ, быццам бы дакладна вызначаючы вектар, але не разумеючы шматлікіх тонкасцей гэтай нячутнай гульні. А між тым не для ўсіх, каго ўсхваляваў першы водар вясны, пратаптана ў снезе сцяжынка да шчасця. "Растанне смерці падобна!", - кажа тады наш мудры народ, толькі канстатуючы факт таго, што здарылася. Але ніхто не загляне ў душы ўчарашніх шчасліўцаў, дзе жаданні, якія не спраўдзіліся, нібы пякельным агнём, паляць нутро.
Смерць ў многіх культурах атаясамліваюць з Зімой, дзе пануе нерухомасць, застылыя формы, мёртвы сон з халадамі і льдом. Выхад Снежнай Каралевы. Хто яна? Што прыхоўвае нават ад сябе самой? Можа, гэтая дарослая, наравістая жанчына горача закахалася ў хлапчука, што амаль падыходзіць ёй у сыны? А ў яго таксама цяга да Каралевы і зусім не дзіцячая, але яшчэ і не дарослая цікавасць? А што, калі валадарка ветру і снегу - сапраўдная Жанчына, у грудзях якой б'ецца шчырае сэрца, якое цэлую вечнасць чакала гэтага хлапчука? Так, яна эгаістка. Але кожная жанчына такая, бо хоча быць адзінай у свеце, адзінай на ўсё жыццё.
–Усё яшчэ мерзнеш? – клапатліва пытае яна ў свайго хлапчука і цалуе яго ў лоб. І той пацалунак, які спачатку быў халаднейшы за лёд, цяпер не здаецца яму ледзяным і смяротным. Яны адзінае цэлае, і ўсемагутны аўтар, які піша іх лёс, ніводным словам не паказвае, што ім разам дрэнна.
Але ў казкі, як вядома, сумны фінал. Ці то ў сілу сваёй маладосці, слабасці характару і волі, ці пад уплывам сацыяльных асноў, якія крытыкуюць няроўныя адносіны паміж сталай жанчынай і юнаком, ён вяртаецца ў свой звыклы і ўтульны, але беспрасветна бюргерскі куточак, дзе не трэба ламаць стэрэатыпы і будаваць невядомую Вечнасць. Ўсё як заўжды і як у людзей… Толькі кожнай вясной сярод звыклай утульнасці памяць юнака будзе здрадніцкі ажыўляць халодныя ласкі, якія дарыла яму аднаму ягоная Снежная Каралева, непадражальныя, нязломная, вольная ў сваёй апошняй любові!