Мысль изреченная есть ложь

О память! Ты злодейка и богиня! Тебя никак нельзя унять иль обмануть… Порой весенней оживляешь и поныне Часы былые и быльём поросший путь. Уносишь в дом пустынный на чужбине, Чтобы больней по сердцу полоснуть. Года идут – я так и не забыла, Миг, когда счастлива была, когда любила…

Этот год я кружилась в свободном танце. Птицей парила в своем поднебесье. Я мчалась по жизни, летела  навстречу ветру, ничуть не боясь обломать себе крылья. Мое настроение рождалось из слова, лишь взгляда  хватало, чтоб сердце забилось.  Из нежных касаний рождалась мечта, и я устремилась к ней со всей страстью. Сначала  робко и на определенном расстоянии, чтобы быть гибкой и подвижной, подстраиваясь под меняющийся ритм жизни. Потом увереннее и смелее, потому что иллюзия стала обретать реальные очертания. Мне не противились ни чувства, ни разум, не рисовала страшных картин интуиция! А попытки остановиться, замереть и прислушаться, чтобы услышать голос внутренней мудрости, не побудили замедлить полёт, сменить маршрут или вовсе сойти с дистанции. Я с лушала тихий  шепот своего сердца и верила,  что оно знает дорогу! Оно привело туда, куда нужно. А там – близость, делающая людей чужими.

– І навошта я пайшла ў гэтую магістратуру – не  разумею... Працаваць? Але куды? Я ўладкавалася тут у адно месца, але мне не спадабалася... Клічуць у іншае, але мне таксама не падабаецца... А яшчэ ўчора бачыла свайго былога хлопца, і настрой зусім сапсаваўся... Яна сядзіць перада мной: маладая, прывабная, разумная. Сядзіць і ные. Усё ў яе дрэнна. Яна маладзейшая за мяне амаль у два разы, але такое адчуванне, што нас памянялі ўзростам. Мне весела і цікава жыць, а ёй ужо нічога не цікава. Толькі ные. Але, слухаючы пра тое, як цяжка выбіцца ў людзі, я міжволі адчуваю, як мой настрой псуецца. Нарэшце яна ідзе па сваіх сумных справах, а я, можа, з паўгадзіны адчуваю на сабе ўплыў яе песімізму. Мімаволі задаю пытанне: хто вінаваты ў чужым негатыўным ўплыве на нас? Той, хто ўплывае, ці мы самі? Як ні дзіўна, у абсалютнай большасці выпадкаў менавіта мы самі самастойна забіраем на сябе чужы негатыў. Як гэта адбываецца? А вось як. Першым каналам прытоку чужога песімізму становіцц...

–Таццяна Сяргееўна, наша Марыначка ўзяла адпачынак, а справаздача павінна быць гатова ўжо ў панядзелак, – з металам у голасе сказаў Мікалай Раманавіч, і Таццяна зразумела, што   канец тыдня правядзе над чужымі паперамі, а не за генеральнай уборкай, якую планавала з пачатку лета. – Таня, ты прыедзеш у нядзелю абарваць агрэст? – камандным тонам запытала суседка, якой дзяўчына дапамагала вясной на дачы, і Таня, якая ведала, што справаздачу не скончыць у суботу, стала думаць, як распланаваць час, каб дагадзіць і   суседцы, і босу. Званок у дзверы перабіў яе думкі. У кватэру ўбегла стрыечная сястра з дзецьмі. –Танечка, прыглянь за Сашкай і Пашкай. Гоша прыязджае, трэба сустрэць, як падабае! – зашчабятала яна, нахвальваючы свайго новага кавалера, і неўзабаве выбегла за дзверы. Таня засталася з пляменнікамі, але ні хатняя праца, ні справаздача не атрымоўваліся,   бо шустрыя хлапчукі патрабавалі   самага пільнага догляду. У нядзелю пад вечар Таццяна вярталася ...